Berlin Hauptbahnhof

Położony w centrum tzw. „grzyba kolejowego”, zlokalizowany na miejscu historycznego dworca Lehrter Bahnhof. Dworzec jest jednym z czterech berlińskich stacji posiadających kategorię 1. (pozostałe to Berlin Gesundbrunnen, Berlin Südkreuz oraz Berlin Ostbahnhof) a jego funkcjonowanie powierzono DB Station&Service, spółce podległej Deutsche Bahn AG.

Pierwszy dworzec, Lehrter Bahnhof, został zbudowany w tym miejscu w latach 1868–1871 przez Magdeburg-Halberstädter Eisenbahn-Actiengesellschaft jako dworzec czołowy kończący 239-kilometrową Kolej Lehrte, która łączyła Berlin z Hanowerem. Nazwa dworca oraz linii kolejowej z przyczyn politycznych pochodziły od miejscowości Lehrte koło Hanoweru, ostatniej stacji położonej w Prusach. Dworzec powstał w stylu neorenesansowym według projektów architektów Alfreda Lenta, Bertolda Scholza i Gottlieba Henriego Lapierre’a przy nabrzeżu Humboldthafen. Hala dworcowa miała 188 m długości i 38 m szerokości i mieściła początkowo pięć, później zaś cztery tory (tor manewrowy zlikwidowano około roku 1900). Główna elewacja skierowana była na południe, tory wybiegały w kierunku północnym.

15 maja 1882 otwarto w pobliżu kolejny dworzec, należący do berlińskiej Stadtbahn (kolei estakadowej). Dwutorowa stacja lokalna była położona na wiadukcie nad torami dojazdowymi Lehrter Bahnhof, poprzecznie do niego, w kierunku równoleżnikowym. Dworzec otrzymał nazwę Lehrter Stadtbahnhof (Miejski Dworzec Lehrte). W 1886 Kolej Lehrte została upaństwowiona, a wraz z nią dworzec dalekobieżny.

W czasie II wojny światowej dworzec dalekobieżny został silnie uszkodzony, po wojnie krótko odjeżdżały jednak z niego pociągi. 28 sierpnia 1951 położony na skraju Berlina Zachodniego dworzec ostatecznie zamknięto, zaś 9 lipca 1957 rozpoczęto roboty rozbiórkowe. 22 kwietnia 1958 główny portal został wysadzony w powietrze. Materiał rozbiórkowy został wykorzystany przy odbudowie miasta. Zabytkowy Miejski Dworzec Lehrte został w 1987 z okazji uroczystości 750-lecia Berlina odnowiony kosztem 10 milionów marek. Latem 2002 z uwagi na budowę nowego dworca został jednak wykreślony z listy zabytków i rozpoczęto roboty rozbiórkowe.

Współczesny dworzec, zaprojektowany przez Meinharda von Gerkana z firmy Gerkan, Marg und Partner stanowi największy dworzec o formie wieżowej na świecie. Został zlokalizowany na przecięciu istniejącej czterotorowej linii wiaduktowej w kierunku wschód-zachód z nową, również czterotorową linią położoną w tunelu w kierunku północ-południe. Na linii napowietrznej zbudowano trzy perony (z sześcioma krawędziami), z czego jeden przeznaczony jest dla S-Bahn, a dwa pozostałe przystosowane do ruchu ICE; podziemna linia cztery perony (z ośmioma krawędziami), wszystkie dostępne dla ICE. Ponadto w podziemiu zlokalizowano równolegle do peronów kolejowych stację linii metra U55. Dalekosiężne (na dzień dzisiejszy odłożone z powodów ekonomicznych) plany rozbudowy S-Bahn obejmują także lepsze połączenie Hauptbahnhofu z dworcami Gesundbrunnen, Potsdamer Platz i Südkreuz za pomocą nowej linii północ-południe. W tej chwili przez dworzec przebiega tylko linia wschód-zachód (Stadtbahn), co znacząco zmniejsza skalę integracji Hauptbahnhofu z siecią komunikacji miejskiej Berlina.

Naziemne perony nakryte są szklanym łukowym dachem, opartym na konstrukcji złożonej ze stalowych łuków i cięgien. Dach ten przecina się z równie wysokim przekryciem hali dworca, zbudowanej w kierunku północ-południe i flankowanej z obu boków przez przerzucone mostowo nad torami biurowce. Na poziomach pośrednich dworca, m.in. podziemnej antresoli, znajdują się liczne lokale handlowo-usługowe.
Podczas uroczystości otwarcia dworca zdarzył się incydent – nietrzeźwy szesnastolatek ranił nożem 41 osób. Jedna z pierwszych ofiar była zakażona wirusem HIV.

18 stycznia 2007 roku budynek dworca został uszkodzony przez wichurę spowodowaną przez przetaczający się nad Europą Huragan Kyrill. Dwutonowy element dekoracyjny elewacji, który spoczywał jedynie własnym ciężarem na elementach konstrukcji (bez zamocowania), upadł na schody przed dworcem, jednak obeszło się bez ofiar. Budynek dworca został ewakuowany. W ciągu następnych dwóch tygodni wszelkie elementy tego typu zamocowano połączeniami śrubowymi.
Ostateczna nazwa dworca długo nie była znana. W początkowych planach używano dotychczasowej tradycyjnej nazwy starego, wyburzonego dworca Lehrter Bahnhof, z drugiej strony, pragnąc podkreślić jego znaczenie, zarząd kolei postanowił nadać mu nazwę Berlin Hauptbahnhof lub Zentral-Bahnhof.

Ze względu na protesty ludności miasta, latem 2002 berliński senator do spraw rozbudowy miasta i komunikacji Peter Strieder oraz przewodniczący zarządu Deutsche Bahn Hartmut Mehdorn zorganizowali sondaż. Pośród trzech możliwości (Hauptbahnhof, Lehrter Bahnhof i Zentralbahnhof) 70% z grupy 7860 ankietowanych opowiedziało się za zachowaniem tradycyjnej nazwy. Mimo to rząd kraju związkowego Berlin oraz zarząd kolei, ignorując wolę berlińczyków, zdecydowały, że dworzec będzie się nazywał Berlin Hauptbahnhof – Lehrter Bahnhof i takie szyldy umieszczono wkrótce na czynnym już peronie kolei miejskiej.
Wiosną 2005 poinformowano, że wbrew wynikom sondażu przy otwarciu 28 maja 2006 nazwa dworca będzie brzmiała Berlin Hauptbahnhof.

W celu skrócenia czasu budowy i zmniejszenia kosztów pod koniec realizacji zrezygnowano z montażu ok. 1/4 szklanego dachu peronów naziemnych (110 z 430 m długości). Następnie zdecydowano, że w podziemiu zamiast planowanych przypominających sklepienia skomplikowanych form rozpraszających padające z góry światło wykonany zostanie typowy płaski kasetonowy strop podwieszony. Zmiany w projekcie zostały dokonane przez biuro inwestycyjne niemieckiej kolei bez zgody i wiedzy architekta, Meinharda von Gerkana. Architektowi zakazano również wygłoszenia tradycyjnej mowy na uroczystości otwarcia dworca.

Informacje zaczerpnięte z portalu wikipedia.org

Dom Kultur Świata

Budynek ten jest prezentem USA dla Berlina; zrealizowano go w ramach międzynarodowych targów budowlanych w 1957 roku; wtedy też powstała dzielnica Hansa-Viertel.
Wówczas realizując odważne projekty architektoniczne Berlin zachodni chciał odgrodzić się od socjalistycznej Alei Stalina we wschodniej części miasta. Eleonor Dulles, pełnomocnik do spraw Berlina w waszyngtońskim State Department, i siostra jego szefa, Johna Fostera Dullesa, zaangażowała się na rzecz budowy Hall of Congress jako daru USA dla Berlina. Szybko znaleziono teren nad Szprewą, w pobliżu ruin Reichstagu.

Gmach miał swoją treścią podkreślać przejrzystość, demokrację i otwartość. Tak więc posiada on szklane elewacje.
W krajobrazie ruin futurystyczna budowla stanowiła coś w rodzaju obietnicy, że nadejdą lepsze czasy. Gmach, wyposażony w najnowocześniejszą technologię, z kabinami dla tłumaczy konferencyjnych, studiami radiowymi i telewizyjnymi, jakie dotąd na świecie były tylko w gmachu ONZ w Nowym Jorku, z audytorium , wzorowanym na nim właśnie przez architekta Hugha Stubbinsa.

Od 1961 roku obok hali przebiegał mur. Hala to historia zachodniego Berlina. Ludzie opowiadali, jak spotkali tu Kennedyego, jak słuchali koncertów w Zielone Świątki. Lecz w 1989 roku gmach znalazł się znowu w centrum, jako Dom Kultur, w sercu miasta.
21 maja 1980 roku z hukiem zawalił się fragment betonowego dachu, raniąc wiele osób i zabijając pewnego dziennikarza. Wypadek ten liczni felietoniści uznali za symbol upadku przyjaźni niemiecko-amerykańskiej, a potem gmach stał jakieś 5-6 lat opuszczony, zarastał.
W 1987 roku Eberhard Diepgen, nadburmistrz Berlina, postanowił go odbudować.

Dom Kultur Świata, centrum sztuki pozaeuropejskiej i placówka projektów transgranicznych, wprowadził się do tego gmachu na kilka miesięcy zanim runął mur. W 2007 roku ponownie poddano obiekt odświeżeniu, przywracając mu kolorystykę z lat 50-tych.

Informacje zaczerpnięte z portalu www.dw.de

Zoofenster

Zoofenster to 32 piętrowy wieżowiec wznoszący się na wysokość 118 metrów projektu Prof. Christopha Mäcklera. Znajduje się w dzielnicy Charlottenburg nieopodal berlińskiego zoo.

Jest to wielofunkcyjny budynek pełniący fukcję hotelowe, mieszkaniowe oraz biurowe. Hotel to pięciogwiazdkowa Waldorf Astoria w skład której wchodzą 232 pokoje.
Budowa wieżowca trwała od 2008 roku, zakończyła się w 2012 roku a jego koszt wyniósł 230 milionów EUR. Wieżowiec został oficjalnie otwarty 3 stycznia 2013 roku.

Informacje zaczerpnięte ze strony wikipedia/de

Nhow Berlin

Zlokalizowany przy ulicy Stralauer Allee 3 to czterogwiazdkowy hotel z widokiem na Szprewę. Obiekt jest pierwszym w Europie hotelem muzycznym. W hotelu znajdują się dwa profesjonalne studia muzyczne. Sam hotel posiada 304 pokoi , 7 sal konferencyjnych oraz centrum kongresowe. Obiekt należy do hiszpańskiej grupy NH Hoteles.

Fasada pokryta jest klinkierem, nawiązując do sąsiadujących z nim budynków. Górna srebrna część, wysunięta na 21 metrów poza fasadę ma nawiązywać do historii dawnej dzielnicy portowej i przypominać ma żurawia portowego. Jest w całości przeszklona
Został zaprojektowany przez Siergieja Tchobana i Karima Rashida.

Informacje zaczerpnięte z portalu nhow-hotels.com.

Olympiastadion w Berlinie

Zbudowany na potrzeby Igrzysk Olimpijskich 1916, które jednak nie odbyły się z powodu I wojny światowej. Pierwszy stadion zaprojektował Otto March. Kolejny projekt, zaplanowany przez Adolfa Hitlera na Igrzyska w 1936 roku, realizował Werner March, syn Ottona.

W 1936 roku projekt został ukończony i na nowo oddanym stadionie odbyły się Igrzyska Olimpijskie. Podczas II wojny światowej obiekt ucierpiał w niewielkim stopniu, zaś po wojnie służył jako główna kwatera brytyjskich wojsk okupacyjnych.

Oprócz zastosowania jako stadion lekkoatletyczny, Olympiastadion cechują również silne tradycje piłkarskie. Był, i jest obecnie, obiektem klubu 1. Bundesligi Hertha BSC Berlin. Na Mistrzostwach Świata 1974 rozegrano tutaj 3 mecze. Po renowacji w 2004 roku służy jako obiekt piłkarski dla zespołu Hertha BSC Berlin oraz pole do gry w futbol amerykański klubu Berlin Thunder, grającego w NFL Europe.

W czasie Mistrzostw Świata 2006 rozegrano tutaj 6 meczów, w tym finał. Po przebudowie według projektu biura GMP ostateczna pojemność stadionu wynosi 74 228 miejsc, co stawia go na drugim miejscu w Niemczech za Signal Iduna Park w Dortmundzie.
Żródło: Wikipedia.org