Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie

Koncepcja budowy Muzeum Historii Żydów Polskich narodziła się w 1995. W tym samym roku Urząd Miasta Stołecznego Warszawy przeznaczył na ten cel działkę na Muranowie.
Autorami projektu, wyłonionego w konkursie w 2005 roku, jest zespół architektów z fińskiej pracowni architektonicznej Lahdelma & Mahlamäki Oy, Helsinki, pod kierownictwem Rainera Mahlamäki. Zwycięski projekt został wybrany spośród ponad 100 zgłoszonych do konkursu.
Muzeum zostało zaprojektowane na planie kwadratu w postaci sześcianu o szklanych ścianach. Najbardziej zewnętrzna część zbudowana jest ze szklanych paneli i miedzianej siatki. Panele pokrywają litery hebrajskie i łacińskie układające się w słowo Po-lin, które jest nawiązaniem do legendy o pierwszych żydowskich osadnikach na ziemiach polskich. Autorką projektu liter jest Klementyna Jankiewicz.

Wewnętrzna konstrukcja to stalowe rury powleczone betonem. Hol główny tworzą wysokie, pofalowane ściany. Jego pusta przestrzeń to symbol pęknięcia w historii polskich Żydów. Przypomina swym kształtem wąwóz, co ma być nawiązaniem do przejścia przez Morze Czerwone znane z Księgi Wyjścia. Wejście do gmachu ma kształt hebrajskiej litery taw, na którą zaczynają się m.in. hebrajskie słowa tarbut („kultura”) oraz tewa („arka”).

Muzeum obejmuje prawie 13 000 metrów kwadratowych powierzchni użytkowej. Na najniższym poziomie, w podziemiach budynku, znajdować się będzie wystawa główna, poświęcona historii Żydów polskich od średniowiecza do czasów współczesnych. W muzeum mieszczą się także: wielofunkcyjne audytorium na 480 miejsc, sale wystaw czasowych, centrum edukacyjne, centrum informacyjne, przestrzeń dla dzieci, kawiarnia, sklep muzealny, a w przyszłości także restauracja.
Wnętrze muzeum utrzymane jest w kolorze piaskowym, co jest nawiązaniem do typowej dla wielu warszawskich budowli kolorystyki. Mimo tego nawiązania, Mahlamäki nie podkreśla skojarzeń z symbolizmem. Ponieważ muzeum ma prezentować całą historię Żydów w Polsce a nie tylko okres okupacji, projektant unikał podobieństwa do już istniejących muzeów Holokaustu (takich jak np. Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie czy muzeum przy Jad Waszem), które mają surową, betonową strukturę. Zgodnie z jego koncepcją, budynek ma prostą zewnętrzną formę wpisaną w otaczający je park. Przeszklenie umożliwia grę świateł jak również doświetla wnętrze, zwłaszcza biurową część budynku znajdującą się od strony ulicy Anielewicza.

Gmach muzeum znajduje się w centrum dawnej dzielnicy żydowskiej Warszawy, zwanej Dzielnicą Północną. W 2008 projekt muzeum otrzymał nagrodę the Chicago Athenaeum International Architecture Award. Budynek został udostępniony publiczności 19 kwietnia 2013. To tzw. małe otwarcie było związane z obchodami 70. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim. Uroczyste otwarcie wystawy głównej ma nastąpić 28 października 2014.
Zakładano, że całość budowy będzie kosztować od 80 do 100 milionów złotych i większość wydatków pokryje Urząd Miasta Stołecznego Warszawy (40 mln zł), Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (40 mln zł) oraz Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny wraz z prywatnymi sponsorami z całego świata (20 mln zł). W toku przedsięwzięcia koszty gmachu, finansowane ze środków publicznych wzrosły do ok. 200 milionów złotych, natomiast koszty wystawy, finansowane przez darczyńców prywatnych – ok. 120 mln zł.

Łączny koszt jego budowy i wyposażenia wyniesie więc ok. 320 mln zł. Czy warto było wydawać tak duże pieniądze publiczne na muzeum żydowskie, odpowiedzcie sobie sami.

Żródło: Wikipedia.org.

CINiBA w Katowicach

CINiBA – biblioteka dwóch obozów

Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Akademicka leżąca przy ulicy Bankowej w Katowicach to wspólna biblioteka dla dwóch katowickich uczelni : Uniwersytetu Ekonomicznego oraz Uniwersytetu Śląskiego. Jest to jedyny taki przypadek w Polsce.

Obiekt jest tzw. biblioteką hybrydową umożliwiającą m.in. gromadzenie i udostępnianie równolegle wszystkich typów dokumentów, niezależnie od nośnika na jakim się znajdują. W Centrum Informacji Naukowej i Bibliotece Akademickiej zgromadzonych zostanie docelowo około 1,8 mln woluminów. Obok typowej funkcji biblioteki akademickiej wypełniającej zadania spoczywające obecnie na bibliotekach uniwersyteckich Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, pełnić ma także rolę miejsca dla wystaw, spotkań kulturalnych, konferencji naukowych i relaksu, dostępnego dla ogółu mieszkańców regionu.

24 marca 2003 r został rozstrzygnięty konkurs na projekt gmachu, który wygrał zespół architektów z Koszalina i Radomia w składzie: Dariusz Herman, Piotr Śmierzewski (współautorzy) oraz Rafał Sobieraj, Wojciech Subalski, Dariusz Cyparski (współpracownicy).
Mimo rozstrzygniętego konkursu, prace budowlane rozpoczęły się dopiero 6 lat później 7 sierpnia 2009 roku. Generalnym wykonawcą zostało Konsorcjum Mostostal Warszawa a wartość projektu wyniósł 79 453 600 zł. Obiekt został otwarty 12 października 2012 roku.
Budynek to jednolita bryła o kubaturze 62 560 m3 składająca się z dwóch kluczowych części. Jej powierzchnia całkowita to 13 260,49 m2 a powierzchnia użytkowa – 12 273,40 m2.
Na powierzchni zabudowy w kształcie prostokąta o wymiarach 63,75 m x 46,25 m znajduje się jednolita 3-kondygnacyjna bryła ogólnodostępnej części, obejmująca:
• na parterze hol główny, do którego przylegają czytelnie i wypożyczalnie, sala konferencyjna na ok. 90 osób, sala dydaktyczna na ok. 30 osób oraz pomieszczenia towarzyszące,
• na I i II piętrze otwarte jednoprzestrzenne księgozbiory stanowiące zarazem wypożyczalnie przeznaczone dla czytelników pod nadzorem bibliotekarzy, czytelnie główne i specjalistyczne oraz pomieszczenia dla bibliotekarzy i pracowników zaplecza administracyjnego.
Nad tą częścią budynku zlokalizowana jest mniejsza bryła o wysokości 14,3 m, również na rzucie prostokąta o wymiarach 48,75 m x 16,25 m, obejmująca:
• na III piętrze pomieszczenia dla pracowników działu gromadzenia i opracowania zbiorów,
• na IV i V piętrze magazyny zwarte zamknięte dla czytelników, w tym na IV piętrze pomieszczenia zbiorów nietypowych, a na V piętrze zbiorów chronionych.
Żródło: Wikipedia.org

Informacje zaczerpnięte z portalu wikipedia.

Poczta Główna w Zabrzu

Gmach poczty oddano do użytku dnia 18 marca 1911 roku. Prace rozpoczęto dwa lata wcześniej od wyburzenia starych budynków. Koszty budowy wyniosły 280,000 marek i jeszcze 500,000 marek za wyposażenie. Uroczyste rozpoczęcie działalności cesarskiej poczty w Zabrzu odbyło się 29 marca 1911r. W głównej sali było osiem okienek i automaty ze znaczkami i kartkami. Do dyspozycji było 110 skrytek pocztowych.

W dniu 16 października 1921r. w budynku poczty przy Bahnhofplatz (Plac Dworcowy) została odsłonięta tablica poświęconą 9 pracownikom poczty, którzy zginęli w latach I wojny światowej.
W trakcie walk o Zabrze w styczniu 1945r budynek poczty został poważnie uszkodzony. Spłonął dach i zniszczone zostały okna, a wnętrze zdemolowano i wykradziono wszystko, co cenne. Poczta przerwała na jakiś czas swą działalność. Pierwszym naczelnikiem tymczasowej poczty w Zabrzu został Jan Plusz, który wraz z 10-ma przyjętymi do pracy osobami działalność rozpoczął od remontu dachu i budynku.

Dział odbioru i nadawania przesyłek otwarto 1.04.1945r kiedy to poczta wznowiła swą działalność w Zabrzu, z wizytacją budynku przyjechał ówczesny Minister Poczt i Telegrafów inżynier Kapeliński. Po stwierdzeniu, że obiekt wciąż nadaje się do działalności pocztowej w dniu 12.04.1945r. uruchomiono automatyczną centralę telefoniczną Zabrze 1. Cała ta początkowa działalność odbywała się bardzo prowizorycznie. Nie było jeszcze nowych ustaw czy zarządzeń. Wykonywano po prostu ustne polecenia zarządzających.

Źródło: zabrze.aplus