Green Day

Biurowiec Green Day został zbudowany we Wrocławiu w granicach dzielnicy Śródmieście, stoi wzdłuż ulicy Szczytnickiej 9. Konstrukcja obiektu biurowego rozpoczęła się w lipcu 2012, a dobiegła końca zimą 2014 roku. Użytkowa powierzchnia tego sześciokondygnacyjnego budynku biurowego równa się ponad 25 tys. m.kw., z czego największą część zajmują biura – blisko 15 tys. m.kw.. Budynek jest inwestycją spółki Skanska z siedzibą w Warszawie, koncepcję architektoniczną opracowała Maćków Pracownia Projektowa, natomiast generalnym wykonawcą inwestycji została firma budowlana Skanska. 

Żródło : www.urbanity.pl/

Berlin Hauptbahnhof

Położony w centrum tzw. „grzyba kolejowego”, zlokalizowany na miejscu historycznego dworca Lehrter Bahnhof. Dworzec jest jednym z czterech berlińskich stacji posiadających kategorię 1. (pozostałe to Berlin Gesundbrunnen, Berlin Südkreuz oraz Berlin Ostbahnhof) a jego funkcjonowanie powierzono DB Station&Service, spółce podległej Deutsche Bahn AG.

Pierwszy dworzec, Lehrter Bahnhof, został zbudowany w tym miejscu w latach 1868–1871 przez Magdeburg-Halberstädter Eisenbahn-Actiengesellschaft jako dworzec czołowy kończący 239-kilometrową Kolej Lehrte, która łączyła Berlin z Hanowerem. Nazwa dworca oraz linii kolejowej z przyczyn politycznych pochodziły od miejscowości Lehrte koło Hanoweru, ostatniej stacji położonej w Prusach. Dworzec powstał w stylu neorenesansowym według projektów architektów Alfreda Lenta, Bertolda Scholza i Gottlieba Henriego Lapierre’a przy nabrzeżu Humboldthafen. Hala dworcowa miała 188 m długości i 38 m szerokości i mieściła początkowo pięć, później zaś cztery tory (tor manewrowy zlikwidowano około roku 1900). Główna elewacja skierowana była na południe, tory wybiegały w kierunku północnym.

15 maja 1882 otwarto w pobliżu kolejny dworzec, należący do berlińskiej Stadtbahn (kolei estakadowej). Dwutorowa stacja lokalna była położona na wiadukcie nad torami dojazdowymi Lehrter Bahnhof, poprzecznie do niego, w kierunku równoleżnikowym. Dworzec otrzymał nazwę Lehrter Stadtbahnhof (Miejski Dworzec Lehrte). W 1886 Kolej Lehrte została upaństwowiona, a wraz z nią dworzec dalekobieżny.

W czasie II wojny światowej dworzec dalekobieżny został silnie uszkodzony, po wojnie krótko odjeżdżały jednak z niego pociągi. 28 sierpnia 1951 położony na skraju Berlina Zachodniego dworzec ostatecznie zamknięto, zaś 9 lipca 1957 rozpoczęto roboty rozbiórkowe. 22 kwietnia 1958 główny portal został wysadzony w powietrze. Materiał rozbiórkowy został wykorzystany przy odbudowie miasta. Zabytkowy Miejski Dworzec Lehrte został w 1987 z okazji uroczystości 750-lecia Berlina odnowiony kosztem 10 milionów marek. Latem 2002 z uwagi na budowę nowego dworca został jednak wykreślony z listy zabytków i rozpoczęto roboty rozbiórkowe.

Współczesny dworzec, zaprojektowany przez Meinharda von Gerkana z firmy Gerkan, Marg und Partner stanowi największy dworzec o formie wieżowej na świecie. Został zlokalizowany na przecięciu istniejącej czterotorowej linii wiaduktowej w kierunku wschód-zachód z nową, również czterotorową linią położoną w tunelu w kierunku północ-południe. Na linii napowietrznej zbudowano trzy perony (z sześcioma krawędziami), z czego jeden przeznaczony jest dla S-Bahn, a dwa pozostałe przystosowane do ruchu ICE; podziemna linia cztery perony (z ośmioma krawędziami), wszystkie dostępne dla ICE. Ponadto w podziemiu zlokalizowano równolegle do peronów kolejowych stację linii metra U55. Dalekosiężne (na dzień dzisiejszy odłożone z powodów ekonomicznych) plany rozbudowy S-Bahn obejmują także lepsze połączenie Hauptbahnhofu z dworcami Gesundbrunnen, Potsdamer Platz i Südkreuz za pomocą nowej linii północ-południe. W tej chwili przez dworzec przebiega tylko linia wschód-zachód (Stadtbahn), co znacząco zmniejsza skalę integracji Hauptbahnhofu z siecią komunikacji miejskiej Berlina.

Naziemne perony nakryte są szklanym łukowym dachem, opartym na konstrukcji złożonej ze stalowych łuków i cięgien. Dach ten przecina się z równie wysokim przekryciem hali dworca, zbudowanej w kierunku północ-południe i flankowanej z obu boków przez przerzucone mostowo nad torami biurowce. Na poziomach pośrednich dworca, m.in. podziemnej antresoli, znajdują się liczne lokale handlowo-usługowe.
Podczas uroczystości otwarcia dworca zdarzył się incydent – nietrzeźwy szesnastolatek ranił nożem 41 osób. Jedna z pierwszych ofiar była zakażona wirusem HIV.

18 stycznia 2007 roku budynek dworca został uszkodzony przez wichurę spowodowaną przez przetaczający się nad Europą Huragan Kyrill. Dwutonowy element dekoracyjny elewacji, który spoczywał jedynie własnym ciężarem na elementach konstrukcji (bez zamocowania), upadł na schody przed dworcem, jednak obeszło się bez ofiar. Budynek dworca został ewakuowany. W ciągu następnych dwóch tygodni wszelkie elementy tego typu zamocowano połączeniami śrubowymi.
Ostateczna nazwa dworca długo nie była znana. W początkowych planach używano dotychczasowej tradycyjnej nazwy starego, wyburzonego dworca Lehrter Bahnhof, z drugiej strony, pragnąc podkreślić jego znaczenie, zarząd kolei postanowił nadać mu nazwę Berlin Hauptbahnhof lub Zentral-Bahnhof.

Ze względu na protesty ludności miasta, latem 2002 berliński senator do spraw rozbudowy miasta i komunikacji Peter Strieder oraz przewodniczący zarządu Deutsche Bahn Hartmut Mehdorn zorganizowali sondaż. Pośród trzech możliwości (Hauptbahnhof, Lehrter Bahnhof i Zentralbahnhof) 70% z grupy 7860 ankietowanych opowiedziało się za zachowaniem tradycyjnej nazwy. Mimo to rząd kraju związkowego Berlin oraz zarząd kolei, ignorując wolę berlińczyków, zdecydowały, że dworzec będzie się nazywał Berlin Hauptbahnhof – Lehrter Bahnhof i takie szyldy umieszczono wkrótce na czynnym już peronie kolei miejskiej.
Wiosną 2005 poinformowano, że wbrew wynikom sondażu przy otwarciu 28 maja 2006 nazwa dworca będzie brzmiała Berlin Hauptbahnhof.

W celu skrócenia czasu budowy i zmniejszenia kosztów pod koniec realizacji zrezygnowano z montażu ok. 1/4 szklanego dachu peronów naziemnych (110 z 430 m długości). Następnie zdecydowano, że w podziemiu zamiast planowanych przypominających sklepienia skomplikowanych form rozpraszających padające z góry światło wykonany zostanie typowy płaski kasetonowy strop podwieszony. Zmiany w projekcie zostały dokonane przez biuro inwestycyjne niemieckiej kolei bez zgody i wiedzy architekta, Meinharda von Gerkana. Architektowi zakazano również wygłoszenia tradycyjnej mowy na uroczystości otwarcia dworca.

Informacje zaczerpnięte z portalu wikipedia.org

Tempodrom

Hala widowiskowa założona przez Irene Moessinger, otwarta w 1980 roku obok muru berlińskiego po zachodniej stronie Placu Poczdamskiego, mieścił się w dużym namiocie cyrkowym. Po kilku zmianach lokalizacji namiotu ostatecznie stanął w normalnym budynku w dzielnicy Kreuzberg.
Moessinger ledwo co została pielęgniarką, kiedy przyszła do niej wiadomość, że odziedziczyła 800 000 marek niemieckich w spadku po swoim ojcu. Pieniądze te poszły na postawienie namiotu cyrkowego i uruchomienie Tempodromu.

Początkowe fundusze zostały w szybkim tempie wyczerpane, a rok później niemiecki senat zgodził się przeznaczyć środki finansowe na dalsze utrzymanie. Początkowa lokalizacja musiała zostać zmieniona z powodu skarg na hałas a w 1985 roku Tempodrom przeniósł się na tereny Tiergarten, gdzie znajdował się aż do budowy nowej siedziby Kanclerza.

W tym czasie została zaproponowana nowa konstrukcja obecnego budynku a namiot na czas budowy miał zostać przeniesiony.
W 2002 roku powstał obecny gmach w miejscu starego dworca kolejowego Anhalter Bahnhof, który został wyburzony w 1960 roku. Mimo, że niewielki fragment starej elewacji dworca stoi tam do dzisiaj, pozostałą część dworca została całkowicie rozebrana pozostawiając mnóstwo wolnej przestrzeni. Nowy Tempodrom został wzniesiony w centrum tego obszaru, tylko boisko piłkarskie oddziela nową halę od pozostałości dworca. Okolica to zalesiony obszar rozciągający się w kierunku Kanału Landwehr. Gmach zaprojektowały firmy Von Garkan oraz Marg und Partner (GMP).

Plan podłogi hali oparty został na kwadracie, posiada bistro, pomieszczenia biurowe oraz toalety, Pod drewnianą podłogą mieści się w sezonie ogródek piwny. Obiekt posiada dwie areny, większa położona centralnie otoczona 37 metrowym stalowo betonowym zadaszeniem w formie podobnej do namiotu cyrkowego z początków istnienia Tempodromu. Główna arena może pomieścić 3 800 widzów, mniejsza hala, bardziej kameralna mieści 470 osób. Kolejnym pomieszczeniem jest Liquidrom, 13 metrowej średnicy łaźnia solankowa wyposażona w głośniki by dostarczyć wielozmysłowe doświadczenie. Powierzchnia obiektu to 12.500 m2 i powstał kosztem 34 milionów dolarów, dwa razy więcej niż oszacowano. Skandal wywołany przekroczeniem budżetu doprowadził do dymisji senatora Petera Stredera, który odpowiadał za dział rozwoju miejskiego.
Korporacja Tempodrom ogłosiła bankructwo w 2005 roku a Moessinger przeszła na emeryturę jako dyrektor. Ona i były dyrektor Norbert Waehl byli sądzeni za defraudację, jednak w 2008 roku zostali uniewinnieni.

Tempodrom jest obecnie obsługiwany przez Bremer KPS Group od kwietnia 2010 roku i kontynuuje działanie i organizuje wiele różnych wydarzeń.

Informacje zaczerpnięte z portalu en.wikipedia.org

Dom Kultur Świata

Budynek ten jest prezentem USA dla Berlina; zrealizowano go w ramach międzynarodowych targów budowlanych w 1957 roku; wtedy też powstała dzielnica Hansa-Viertel.
Wówczas realizując odważne projekty architektoniczne Berlin zachodni chciał odgrodzić się od socjalistycznej Alei Stalina we wschodniej części miasta. Eleonor Dulles, pełnomocnik do spraw Berlina w waszyngtońskim State Department, i siostra jego szefa, Johna Fostera Dullesa, zaangażowała się na rzecz budowy Hall of Congress jako daru USA dla Berlina. Szybko znaleziono teren nad Szprewą, w pobliżu ruin Reichstagu.

Gmach miał swoją treścią podkreślać przejrzystość, demokrację i otwartość. Tak więc posiada on szklane elewacje.
W krajobrazie ruin futurystyczna budowla stanowiła coś w rodzaju obietnicy, że nadejdą lepsze czasy. Gmach, wyposażony w najnowocześniejszą technologię, z kabinami dla tłumaczy konferencyjnych, studiami radiowymi i telewizyjnymi, jakie dotąd na świecie były tylko w gmachu ONZ w Nowym Jorku, z audytorium , wzorowanym na nim właśnie przez architekta Hugha Stubbinsa.

Od 1961 roku obok hali przebiegał mur. Hala to historia zachodniego Berlina. Ludzie opowiadali, jak spotkali tu Kennedyego, jak słuchali koncertów w Zielone Świątki. Lecz w 1989 roku gmach znalazł się znowu w centrum, jako Dom Kultur, w sercu miasta.
21 maja 1980 roku z hukiem zawalił się fragment betonowego dachu, raniąc wiele osób i zabijając pewnego dziennikarza. Wypadek ten liczni felietoniści uznali za symbol upadku przyjaźni niemiecko-amerykańskiej, a potem gmach stał jakieś 5-6 lat opuszczony, zarastał.
W 1987 roku Eberhard Diepgen, nadburmistrz Berlina, postanowił go odbudować.

Dom Kultur Świata, centrum sztuki pozaeuropejskiej i placówka projektów transgranicznych, wprowadził się do tego gmachu na kilka miesięcy zanim runął mur. W 2007 roku ponownie poddano obiekt odświeżeniu, przywracając mu kolorystykę z lat 50-tych.

Informacje zaczerpnięte z portalu www.dw.de

Zoofenster

Zoofenster to 32 piętrowy wieżowiec wznoszący się na wysokość 118 metrów projektu Prof. Christopha Mäcklera. Znajduje się w dzielnicy Charlottenburg nieopodal berlińskiego zoo.

Jest to wielofunkcyjny budynek pełniący fukcję hotelowe, mieszkaniowe oraz biurowe. Hotel to pięciogwiazdkowa Waldorf Astoria w skład której wchodzą 232 pokoje.
Budowa wieżowca trwała od 2008 roku, zakończyła się w 2012 roku a jego koszt wyniósł 230 milionów EUR. Wieżowiec został oficjalnie otwarty 3 stycznia 2013 roku.

Informacje zaczerpnięte ze strony wikipedia/de

Main point Karlin

Budowa rozpoczęła się w listopadzie 2009 roku. Został zaprojektowany przez biuro architektoniczne DaM – Richarda Deležala, Petr Malinovskýego. 

Biurowiec posiada 10 kondygnacji, na których zmieszczono 22,000 metrów kwadratowych powierzchni. Dodatkowo pod budynkiem znajduje się 3 kondygnacyjny, podziemny parking na 347 samochodów. Biurowiec jest energooszczędny a także ekologiczny, zminimalizowano w nim negatywny wpływ na środowisko. 
Praski Main Point Karlin zwyciężył w prestiżowym rankingu MIPIM Awards, w kategorii budynków biurowych oraz zostało nagrodzone na International Property Awards oraz Best of Realty 2011.

Nhow Berlin

Zlokalizowany przy ulicy Stralauer Allee 3 to czterogwiazdkowy hotel z widokiem na Szprewę. Obiekt jest pierwszym w Europie hotelem muzycznym. W hotelu znajdują się dwa profesjonalne studia muzyczne. Sam hotel posiada 304 pokoi , 7 sal konferencyjnych oraz centrum kongresowe. Obiekt należy do hiszpańskiej grupy NH Hoteles.

Fasada pokryta jest klinkierem, nawiązując do sąsiadujących z nim budynków. Górna srebrna część, wysunięta na 21 metrów poza fasadę ma nawiązywać do historii dawnej dzielnicy portowej i przypominać ma żurawia portowego. Jest w całości przeszklona
Został zaprojektowany przez Siergieja Tchobana i Karima Rashida.

Informacje zaczerpnięte z portalu nhow-hotels.com.

Amazon Court w Pradze

Budynek pełni rolę biurowca. Budynek powstał na planie prostokąta o powierzchni 68,2 m na 83,2 metra. Posiada 6 pięter naziemnych oraz 3 podziemne. Na parterze znajduje się obszerne atrium połączone windami z parkingiem podziemnym. Między 1 a 6 piętrem znajdują się biura do wynajmu. Budynek dzieli się na dwa skrzydła ( północ / południe ) o około 18 metrów szerokości.

Powierzchnie najmu oscylują między 300m2 a 900m2 i jest ich maksymalnie 6 na piętro. Dwa podziemne piętra mieszczą podziemny parking o 254 miejscach parkingowych. Trzecie piętro jest częściowo wykorzystywane do wentylacji budynku. Fasada wykonana jest z białego granitu. Wewnętrzna fasada w atrium jest w pełni przeszklona. Zadaszenie atrium to przeszklony, sterowany pneumatycznie dach na konstrukcji stalowej.

Powierzchnia: 30 242.9m2
Architekt: ATREA spol. s r.o.
Czas budowy: 04/2007 – 02/2009
Koszt: 1 105 milion CZK

Informacje zaczerpnięte ze strony www.metrostav.cz

Muzeum Śląskie w Katowicach

Muzeum powstałe 23 stycznia 1929 na mocy uchwały Sejmu Śląskiego, które działało do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Później restytuowane w 1984, w 2006 wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów. W 2015 roku instytucja uzyskała swoją nową, docelową siedzibę w nowoczesnym kompleksie gmachów w Katowicach przy ul. Tadeusza Dobrowolskiego 1.

Nowy kompleks budynków Muzeum Śląskiego, znajdujący się na terenie dawnej Kopalni Węgla Kamiennego „Katowice”, wraz z innymi powstającymi tutaj instytucjami tworzy Strefę Kultury nowe centrum życia kulturalnego miasta. Nowoczesna konstrukcja zaprojektowana przez austriacką pracownię Riegler Riewe Architekten z Grazu, zakłada maksymalne wykorzystanie przestrzeni znajdującej się pod powierzchnią ziemi, a tym samym niewielką ingerencję w poprzemysłowy krajobraz.
Żródło : Wikipedia.org

Olympiastadion w Berlinie

Zbudowany na potrzeby Igrzysk Olimpijskich 1916, które jednak nie odbyły się z powodu I wojny światowej. Pierwszy stadion zaprojektował Otto March. Kolejny projekt, zaplanowany przez Adolfa Hitlera na Igrzyska w 1936 roku, realizował Werner March, syn Ottona.

W 1936 roku projekt został ukończony i na nowo oddanym stadionie odbyły się Igrzyska Olimpijskie. Podczas II wojny światowej obiekt ucierpiał w niewielkim stopniu, zaś po wojnie służył jako główna kwatera brytyjskich wojsk okupacyjnych.

Oprócz zastosowania jako stadion lekkoatletyczny, Olympiastadion cechują również silne tradycje piłkarskie. Był, i jest obecnie, obiektem klubu 1. Bundesligi Hertha BSC Berlin. Na Mistrzostwach Świata 1974 rozegrano tutaj 3 mecze. Po renowacji w 2004 roku służy jako obiekt piłkarski dla zespołu Hertha BSC Berlin oraz pole do gry w futbol amerykański klubu Berlin Thunder, grającego w NFL Europe.

W czasie Mistrzostw Świata 2006 rozegrano tutaj 6 meczów, w tym finał. Po przebudowie według projektu biura GMP ostateczna pojemność stadionu wynosi 74 228 miejsc, co stawia go na drugim miejscu w Niemczech za Signal Iduna Park w Dortmundzie.
Żródło: Wikipedia.org